هرچند مناصب دولتی و حکومتی، سهمیه آرد و نان نیست که به نسبت جمعیت تقسیم شود، اما این که سهم میانه به عنوان یک صدم جمعیت کشور، از صدها وزیر بعد از قاجار، حتی 1 وزیر نبوده است، جای تعجب است. اگر فقط 13 دولت بعد از انقلاب را در نظر بگیریم و هر دولت به طول متوسط 20 تا 25 وزیر را تجربه کرده باشند، بعد از انقلاب 300 نفر در صندلی وزارت نشسته اند و سهم میانه از این میان، صفر بوده است.

این که هیچ میانه ای در حد وزارت لیاقت نداشته و یا سرشناسان میانه ایها برای تصدی یک وزارت، اتحاد خوبی نداشته اند، را بحث نمی‌کنیم، و فقط بسنده می‌کنیم به این تعجب که: چطور شهر بزرگ و تأثیرگذاری مانند میانه در این یک قرن، یک وزیر به خود ندیده است؟

اما وضعیت میانه از نظر رجال دولتی و حکومتی بسیار حادتر از این حد است. با بازنشسته شدن شخصیتهای مطرح میانه ای از مناصب سطح دوم وزارتی، هم اکنون در سال 1400، غیر از دکتر حسنعلی قنبری، رئیس سازمان خصوصی سازی و معاون وزیر اقتصاد، حتی یک میانه ای در سطح معاون وزیری یا رئیس یک سازمان ملی یا در جایگاه استاندار نداریم.

سالهای 99 و 00 بی بضاعت ترین سالهای میانه از نظر داشتن رجال دولتی و حکومتی بوده است و امیدواریم در دولت جدید که هیچ میانه ای در سطح اول وزارتخانه‌ها معرفی نشده است، لااقل در سطح دوم وزارتی، شاهد حضور میانه ای‌ها باشیم.