یکی از مراسم به یاد ماندنی و قدیمی و همینطور خاطره انگیز در بیشتر نقاط آذربایجان، زنجان، همدان و .. که در میان نوجوانان و جوانان محبوبیت داشت، مراسم  آویختن شال (شال ساللاما: shaal sallama) یا “قورشاق ساللاما” (qursaq sallama) از روزنه بام خانه ها( باجالار) بود؛ در این مراسم نوجوانان و جوانان به پشت بام خانه فامیل و آشنایان و دوستان می‌رفتند و شال خود را که معمولا پارچه ای دراز بود از روزنه بامها (باجا) به درون منازل آویزان می‌کردند و صاحبخانه‌ها هدایایی بعنوان” بایراملیق ” از قبیل پول نقد، تنقلات از بادام، پسته، نخود، گندم برشته ( قورقا)، تخم مرغ رنگی، جوراب و لباسهای پشمی، بافته دست بانوان هنرمند، و غیره … به شالها می‌بستند؛ این مراسم تا پاسی از شب ادامه داشت، در این میان دامادها ( آداخلی اوغلان) در دوران نامزدی بر پشت بام خانه عروس حاضر شده و افرادی که با او بودند او را معرفی می‌کردند و کسانی که در خانه عروس بودند هدایایی از جمله  دستبافتهای عروس ( شال گردن، جوراب و …)، را به شال داماد می‌بستند.

استاد شهریار شاعر، شهیر آذربایجان آن را به زبان مادری اینگونه توصیف می‌کند:

بایـرامـیدی، گئـجه قوشی اوخــوردی

آداخلی قیز،بیگ جورابین توخــــوردی

هر کس شالین بیرباجادان سوخوردی

آی نه گوزل قایدادی شال سالــلاماق

بیگ شالینا بایرامـــــلیغین باغلامـــاق

امروزه از یک طرف به خاطر شیروانی و شیبدار شدن بامها و از سوی دیگر متاسفانه بدلیل جدایی جوانان از ریشه‌ها و اصلالتهای فرهنگی خود و به اصطلاح، امروزی و گرفتار روزمرگی شدن، آنها را از این آیینها دور کرده و فرنگ بومی و بسیار زیبای منطقه در آستانه فراموشی قرار گرفته است.امید که با تلاش دوستان و دوستداران فرهنگ بومی و محلی این آیینها ثبت ملی و جهانی شده و در بین جوانان مجدد به روشی قابل قبول رواج یافته و روز به روز شاهد رونق رسوم و فرهنگ فولکلر و محلی اقوام ایرانی باشیم.