ترکمنچایی‌ها پس از وعده نافرجام احدی از نمایندگان وقت میانه مبنی بر استقلال از میانه و تبدیل به یک شهرستان مستقل، در طول ادوار گذشته مجلس از تک تک نامزدهای مجلس این موضوع را مطالبه کردند.

این وعده نافرجام، باعث کینه گرفتن ترکمنچایی‌ها از میانه ایها شد و تصور کردند حق طبیعی آنها توسط میانه غصب شده است. لذا برای انتخاب یک نماینده از ترکمنچای یکدست شدند و تصمیم گرفتند فقط به نامزدهای ترکمنچای رأی بدهند، آن هم تک رأی.

این تفکر بر این اساس استوار است که اهالی ترکمنچای فقط به یک نامزد ترکمنچایی تک رأی بدهند و لااقل به همان اندازه نیز اگر بتواند از اهالی غیرترکمنچای رأی بیآورد، آن نامزد ترکمنچایی به مجلس راه خواهد یافت و ترکمنچای را به شهرستان تبدیل خواهد کرد.

این محاسبات ریاضی، اشتباهات زیر را دارد:

1ـ میانه را دوقطبی می‌کند و به مرور زمان در دهه‌های بعدی می‌تواند دامنه اختلافات و کینه‌ها را گسترده تر و متنوع تر کند.

2ـ حداکثر جمعیت بخش ترکمنچای 25 هزار نفر و حداکثر تعداد حائزین شرایط رأی دادن آن، 18 هزار نفر است. اگر حضور در انتخابات 50% باشد، حداکثر آرای تک رأی بخش ترکمنچای 9 هزار رأی خواهد بود. با همین فرمول، پتانسیل رأی غیرترکمنچایی‌ها 60 هزار رأی خواهد بود. اگر غیرترکمنچایی‌ها هم مثل ترکمنچایی‌ها عمل کنند آیا با 9 هزار مجموع آرا می‌توانند در مقابل 60 هزار مجموع آرای غیرترکمنچای چنین مهندسی بکنند؟

3ـ آرای بخش ترکمنچای بین 4-3 نامزد ترکمنچایی باید تقسیم شود. لذا مجموع 9 هزار رأی به هر نامزد برابر با 3000 تا 4000 رأی می‌شود.

4ـ اهالی ترکمنچای عبارت از دهستان اوچ تپه شرقی و روستاهای مدعی و بزرگی مانند صومعه علیا است که حاضر نیستند به این نقشه مهندسی ترکمنچایی‌ها تمکین بکنند. لذا آرای یک نامزد ترکمنچایی به 2000 تا 3000 رأی می‌رسد.

5ـ اهالی بخش ترکمنچای که حاضر به تک رأی به نفع نامزد ترکمنچایی نباشند، کم نیستند و تعداد آرای فوق شکسته تر می‌شود.

با این مقدمه، یک نامزد ترکمنچایی نمی‌تواند بیش از 2000 تا 3000 رأی از بخش ترکمنچای داشته باشد و فقط آرای غیرترکمنچایی هاست که می‌تواند آرای آنها را بیشتر کند.

حال سئوال این است: اگر غیرترکمنچایی‌ها مثل ترکمنچایی‌ها رفتار کنند، چه می‌شود؟ آن نامزدها نمی‌توانند بیش از 2000 تا 3000 رأی بدست آوردند!