انسان‌ها از نظر علم و عقل  به چهار دسته تقسیم می‌شوند:

1 - آن هایی که از نظر عقلی وعلمی  به رشد کافی دست یافتند.

2 - آدم هایی که از نظرعلمی به مراتب عالی صعود کردند؛ اما از نظر رشد عقلی چندان توفیقی به دست نیاوردند.

3 - افرادی که تنها از نظر عقلی، رشد نسبی داشتند، اما به مدرسه نرفتند و از علم و تخصص  بهره ای نبردند.

4 - آدم هایی که نه از رشد عقلی  برخوردار شدند و نه از علم و سواد  توشه ای داشتند.

در این یادداشت، دسته سوم و چهارم از موضوع بحث ما خارج است و فعلا وارد آن  نمی‌شویم. اما با توجه به این که رشد عقلی ریشه در تهذیب نفس، تقوا، خودسازی  و اصالت خانوادگی دارد و در جای خود  بحث شده، امروز جامعه اسلامی و انقلابی ما، بیشتر از وجود دسته دوم رنج می‌برد کسانی که به تحصیلات عالی حوزوی و یا دانشگاهی دست یافتند اما فاقد رشد عقلی و تقوای لازم و کافی هستند و بنا بر این نمی‌توانند اندوخته‌های علمی، فرمول ها، اصلاحات و الفاظی را که در حوزه یا دانشگاه  آموختند در جای مناسبِ خود بکار گیرند و آنها را به هم ربط بدهند و از دل آنها، تولید علم، حکمت، فرقان و کارآمدی استخراج کنند. علاوه  نه تنها در رشته خود مثمر ثمر نیستند  در اخلاق، رفتار و کردار فردی نیز مشکل دارند؛ اگر چه در علمِ  بعضی از آنها نیز  جای تردید باید داشت.

مرحوم آقای حسنی امام جمعه انقلابی ارومیه، جمله ی معروفی داشت می‌گفت: اصولگرایان عقل ندارند و اصلاح طلبان نیز از دین تهی هستند و این سخن به گونه موجبه جزئیه، سخن درست و ناظر به همین نکته است ،  سال هاست شاهد بعضی افراد و شخصیت‌های نامیزان، تندرو و افراطی از هر دو طیف بودیم و هستیم، کسانی که خود را کارشناس ارشد در همه رشته‌ها می‌دانستند و به غیر از خود همه را جهنمی می‌پنداشتند؛ چقدر وجودشان مایه تفرق و تشتت در جامعه اسلامی شد؟ به طوری که سال‌ها شاهد  جنگ‌های زرگری اینان در عرصه‌های سیاسی کشور بودیم و امروز اکثر مشکلات اقتصادی، دینی، فرهنگی و سیاسی کشور از ناحیه عملکرد بدِ همین  افراد گریبانگیر انقلاب، نظام، کشور و مردم ما شده است.

ما امروز اگر بخواهیم بر مشکلات گوناگون کشور تسلط داشته و آنها را مهار کنیم  نیاز مبرم به شخصیت  هایی از جنس دسته اول داریم که علم و عقلشان به موازات هم رشد کرده و به مرحله شکوفایی برسد و « فرقان » در وجودشان مَلَکه بشود ( ان تتقوالله یجعل لکم فرقانا )

در این چند روز که عملکردها، اظهارات و سوابق کاندیداهای محترم ریاست جمهوری را مرور می‌کردم  با همه احترام به آنها، آقای دکتر مسعود پزشکیان را بیش از سایرین، مصداق دسته اول تشخیص دادم، چرا که ایشان علاوه بر سابقه درخشان  در یکی از مصاحبه‌ها به ماجرای فتح مکه اشاره داشت که رسول خدا ( ص ) در اولین فرصت  انصار و مهاجر را باهم برادر کرد تا مانع از اختلاف در میان امت بشود، آقای پزشکیان با تاکید بر همین سنت یکی از رموز رفع مشکلات را  در کنار هم بودنِ گروه‌های سیاسی معرفی می‌کند؛ او هرگز خود را « همه فن حریف » نمی‌داند و گرفتار توهم متخصص بودن در همه رشته‌ها نیست و می‌گوید مسائل را با کارشناسان مربوطه در میان خواهد گذاشت تا هر روز یک دسته گل به آب ندهد.

او می‌گوید: اکثر مدیران و مسئولان سر جای خود نیستند، آنهایی را که بدون سابقه  و تخصص و با رانت به مسئولیت‌های مهم و حساس چنگ زدند و از طرفی شخصیت‌های ریشه دار کنار گذاشته شده و یا در رده‌های پایین محبوس گشتند همه را به جای اصلی خود باز خواهد گرداند.

پزشکیان همان طوری که در داخل، نیروها را به پرهیز از تنش، تفرقه و تخریب فرا می‌خواند در سیاست خارجی  نیز، اهتمام جدی به این اصل دارد و این نشان از علم، عقل، تدبیر و تقوای او دارد.

در جای دیگر آقای پزشکیان به استناد به فرمایش حضرت امیر علیه السلام در نهج البلاغه که می‌فرماید: قدرت، دیکتاتوری و عصیان می‌آورد، اگر مردم بی تفاوت باشند و خطاها را به مسئولان تذکر ندهند.

ادبیات پزشکیان برای نسل اول انقلاب ،  بسیار آشنا و نزدیکترین ادبیات به امام و حواریون امام است، دعا می‌کنیم اگر رای آورد، تغییر شخصیت ندهد و خود را با زبانحال عاری از خطا و اشتباه نپندارد؛ چشم و گوشش، کم سو و ثقیل نگردد و گوش شنوا « اذن خیر » و چشم بینا داشته باشد.

و بتواند با عملکرد قوی و مطلوب، انتقال دهنده این  فرهنگ اصیل به نسل‌های بعدی باشد و با تأمین نیازهای روحی، فرهنگی و اقتصادی  جوانان، نسل زد  را اشباع کند و آنوقت است که دعای خیر پدران و مادران  همراه وی  خواهد بود. پس انتخاب من میان بَد و بَدتر نیست بلکه انتخاب مطلوب و ایدآل است.

✍️عبدالرحیم اباذری/ 27 خرداد 1403 ( روز عرفه )