تا اواخر دهه هشتاد شمسی. میانه و اهر دو شهرستان بزرگ استان بودند و مرکز این دو شهرستان یعنی شهر‌های میانه و اهر تقریبا هم جمعیت و از نظر بزرگی برابر بودند. میانه کمی بزرگتر و اباد تر.

میانه دارای چهار بخش مرکزی - کاغذکنان -ترکمنچای - کندوان  واهر دارای سه بخش مرکزی - هوراند و ورزقان. از اواخر این دهه راه این دو شهرستان از هم جدا شد.

ابتدا مروری میکنیم بر مسیر اهر! ابتدا شهرستان ورزقان از اهر جدا شد و بعد از یک دهه شهرستان هوراند.جمعیت شهر ورزقان در هنگام جدایی کمتر از 5 هزار نفر بود. و بعد‌ها بخش هوراند به مرکزیت شهر هوراند تبدیل به شهرستان هوراند شد. جمعیت هوراند در هنگام جدایی کمتر از 5 هزار نفر بود.

یعنی یک شهرستان تبدیل شد به سه شهرستان! یک فرماندار تبدیل شد به سه فرماندار! و مسلما سخن یک فرماندار در تبریز نافذ تر از سخن یک بخشدار خواهد بود! و نتیجه این تقسیم و ایجاد شهرستان‌ها رو بعد‌ها در طرح استان ارسباران و.... دیدیم! راه دیگر راه میانه بود.

شهر هایی مانند ترکمنچای یا اغکند یا ترک که هر کدام بزرگتر از هوراند و ورزقان بودند همچنان تابع میانه مانند. حساب کنین بودجه سه شهرستان کجا و یک شهرستان کجا! سه اداره راه کجا و یک اداره راه خسته با شهرستانی وسیع کجا! سه شبکه بهداشت و درمان کجا و یک شبکه و این همه روستا کجا؟

اهر ماند و شهرستانی یک سوم وسعت اولیه و میانه همان وسعت اولیه مسلما هرچه وسعت کمتر باشد ارائه خدمات راحت تر و بهتر خواهد بود .

اگر به وقت مناسب شهرستان‌های جدیدی در منطقه ایجاد می‌شد مطمئنا این مناطق از رشد بهتری نسبت به وضعیت فعلی برخوردار بودند. کاش نمایندگان فعلی در مورد تقسیم شهرستان و ایجاد شهرستان‌های جدید طرحی به مجلس و وزارت کشور ارائه دهند.