عدم شفافیت در میزان اختصاص بودجه به روستاها و شهر های  شهرستان و لزوم استفاده از نیروهای با انگیزه در بخشداری و فرمانداری

با سلام

مشکلی که از نظر بنده وجود دارد فرمانداری بطور شفاف بودجه اختصاصی و محقق شده روستاها، بخش، شهرهای کوچک شهرستان منتشر نمیکند، یکی از ارکان مبارزه با فساد، توسعه و ابادانی، ایجاد شفافیت هست که منجر به نظارت مردمی میشود که این به نوبه خود بهره وری بالا میبرد .   البته خلا قانونی، خود انگیزه ای برای تخلفات میشود، بنظر بنده ایجاد سود قانونی و مشخص شده برای پروژه‌ها و ... ایجاد مزایا، خود میتواند انگیزه تخلفات پایین ببرد. مبارزه با فساد نمودی دارد با شعار نمیتوان عمل کرد چگونه ما ادعا مبارزه با فساد داریم ولی از شفافیت میترسیم؟

دومین مشکل ما، صریح و شفاف بگویم  فرهنگ پشت میزنشینی مدیران محلی ما در ادارات و بخشداری و فرمانداری هست، ما از زحمات انها تشکر داریم .  اما به واقع  یک مشکل اساسی که من در بخش کاغذکنان و کل بخش‌های شهرستان دیدم  بی انگیزگی مدیران محلی، اداری و بخشداری، فرمانداری هست.   منطقه کاغذکنان یک بخش محروم هست و سایر بخش‌ها به تناسب خود   و نیازمند  مدیرانی با انگیزه و روحیه جهادی هستند، حال ما مشکلات بودجه و محلی جاری را  میدانیم ،

اما یک نشانه  مدیرموفق در بخشداری و فرمانداری و دهیاری‌ها، استفاده مناسب از ظرفیت‌های موجود محلی، ایجاد همبستگی هماهنگی و جهت دهی و ایجاد روحیه همکاری در نیروهای محلی هست که نیروی عظیم سازندگی و ابادانی در روستاها و بخش‌ها فعال میکند. بواقع من بخشی از مشکلات فرهنگی میدانم .

یکی از اقدامات مهم مدیران، فرمانداران، بخشداران ،  فرهنگ سازی و ایجاد وفاق محلی و ظرفیت‌ها برای توسعه محلی هست ،  من بارها مشاهده کردم توانایی نیروهای محلی روستاها زمانی که تحت مدیریت محکم و با اراده و اتحاد مردم هست پروژه‌های بزرگی را اجرا کردند بیشتر طرح‌های مسجد، خیابان و پل سازی و جاده سازی گاها با همیاری و کمک‌های محلی به منصه ظهور رسیدند .  همینطور حفظ امکانات محلی و کاهش استهلاک و فرسایش انها در گرو فرهنگ سازی هست که این خود هزینه‌های بازسازی کاهش میدهد

انتقادی که هست متاسفانه مدیران ادارات بخش و بخشداری و فرمانداری، متاسفانه دچار آفت فرهنگ پشت میزنشینی و عافیت طلبی شده و مشمول روزمرگی شده  اند ،   برای مناطق محروم علی الخصوص کاغذکنان و سایر بخش‌ها شهرستان ،  نیاز به مدیران با انگیزه و گردش نخبگان اداری  و جهادی هست که با وجود کمبود بودجه، با فعالسازی ظرفیت نیروهای مردمی، چرخ توسعه را بچرخانند، مدیران پشت میزنشین و عافیت طلب و کم انگیزه باید به کلانشهرها بروند ،  چرا کا مناطق محروم  نیازمند مدیران فعال پویا سرشار نیروی حرکت و روبه جلو میباشند. چون اقتضای کار این محیط نیازمند چنین مدیریتی هست.

مشکل دیگر پاسخگو نبودن و نداشتن راهکار حل مشکلات توسط این مدیران محلی و بخشداری و فرمانداری هست، بطور مثال ضعیف ترین پاسخگویی را بخشداری کاغذکنان  در بین بخش‌های شهرستان دارد و نارضایتی عمومی بسیار بالابرده است و هیچ راهکاری حل هم برای مردم مراجعه کننده موجود نیست،   خب خودبخود مردم این سوال پیش می‌اید که مدیری که مدام سلب مسئولیت میکند و راهکاری نمیتواند ارایه بدهد  خب این آقا بالاسر برای چه میخواهند که بودجه عظیمی صرف حقوق و هزینه‌های جاری اداری میشود؟

مشکل در اینجاست ما سنجشی در کارنامه مدیران  نداریم که ببینیم اینها چقدر فعال هستند، رضایت عمومی چقدر هست، اهداف تعیین شده حتی دولتی چقدر متحقق کردند .  کدام مدیران شایسته تقدیر و تشویقند، نوع سیستم بروکراسی ما رخوت و سکون را ایجاد و تشویق میکند .

انتظار داریم مسئولان و نمایندگان شهرستان و دولت جدید جناب رییسی با توجه به این امر به نیازهای مناطق محروم توجه کنند و با تزریق نیروهای با انگیزه و چرخش مدیران  ، چرخ‌های پیشرفت و توسعه  حرکت دراورند .

نوعی رخوت، بی انگیزگی و سکون که  مشاهده میشود مصداق  آبی که بسیار راکد میماند در اخر لجن میبندد بوی تعفن ان همه را عاصی میکند ، این اب جاری و در حرکت هست که طراوت زیبایی و شادابی دارد .

زمین خوردن و کمبود بودجه مشکل نیست، مهم این هست انگیزه حرکت و روبه جلو رفتن  در توسعه فراموش نشود چون شکست بخشی از واقعیت هست اما  ایستا ماندن و عدم حرکت بعد ان شکست واقعی هست این روحیه در مدیران و مردم ما هست که میتواند مشکلات حل کند، انگیزه ای که سرشار از امید به موفقیت هست و حجم پروژه و کار مهم نیست مهم انگیزه به منصه رساندن حداکثر ظرفیت‌های بالفعل میباشد .

با تشکر از صدای میانه