تنبلی چشم (آمبلیوپی) به عنوان یک ضعف بینایی یا از دست دادن بینایی در یک چشم  می‌باشد در نتیجۀ عدم درمان در مراحل اولیه رشد اتفاق می‌افتد. اگر قبل از شش سالگی شناسایی و درمان شود، اغلب به طور کامل برطرف می‌گردد. درمان زودهنگام تنبلی چشم – با بینایی درمانی، عینک، لنزهای تماسی یا بستن چشم مهم است زیرا بعداً درمان بسیار دشوار می‌گردد. تنبلی چشم درمان نشده می‌تواند منجر به نابینایی در چشم آسیب دیده شود. تخمین زده می‌شود که دو تا چهار درصد کودکان زیر شش سال دچار آمبلیوپی هستند.

تنبلی چشم (آمبلیوپی) به دلیل تفاوت زیاد در تصاویر ایجاد شده بین چشم سالم و چشم بیمار اتفاق می‌افتد که در نتیجه آن دو تصویر متفاوت از لحاظ اندازه به مغز مخابره می‌شود. این اختلال می‌تواند در اثر  استرابیسم (انحراف چشم) نیز ایجاد شود. از آنجا که تصویری که از چشم آسیب دیده به مغز ارسال می‌شود نا واضح است، مغز  تصویر ایجاد شده در این چشم را نادیده می‌گیرد. با گذشت زمان، ارتباطات بین مغز و چشم آسیب دیده کاهش می‌یابد. همین عدم ارتباط است که باعث تنبلی چشم می شود. به همین دلیل است که عینک به تنهایی نمی‌تواند مشکل را اصلاح کند. برای تقویت چشم تنبل، استفاده از آن چشم ضروری است. بستن و پانسمان کردن چشم سالم و مجبور کردن مغز به استفاده از چشم تنبل به این منظور انجام می‌شود.

یک معاینه بینایی همه جانبه می‌تواند وجود آمبلیوپی را تعیین کند. آمبلیوپی هرچه زودتر تشخیص داده شود، احتمال بهبود کامل بیشتر است.