خبر درگذشت استاد فرهیخته، معلم دلسوز، مهربان و نام آشنا، استاد سیرانی، غمی جانکاه بر دلهایمان نهاد. چهره ماندگار آموزش و پرورش میانه که بیشتر عمر پر بارشان را صرف آموزش فرزندان میانه کردند.

سبک آموزش، تعامل و برخورد با دانش آموزان و بار علمی و کاربلدی ایشان، از آن وجود نازنین معلمی فداکار ساخته بود و باعث شده بود خیلی‌ها با ایشان با ادبیات آشناتر شوند و انس و الفتی ماندگار با ادبیات داشته باشند. استاد سیرانی از زمره معلمانی بود که با شور و شوقی وصف ناشدنی و عشقی باور ناپذیر، ۵۰ سال از بهترین دوران حیات شان را به آموزش فرزندان میانه اختصاص دادند و تا آخرین لحظات زندگی نیز یاد دادن را رسالت خود می‌دانستند و چه زیبا رسالتشان را به پایان رساندند. پایانی با شکوه برای معلمی فراموش ناشدنی...

با وجود ۲۵ سال از زمان دانش آموختگی ام از دبیرستان سروش، پند واندرزهای راهگشا، کلام نافذ و نگاه پرمعنا و در یک کلام پدری نابشان، در تار و پود وجودمان ریشه دوانده است و باعث شده هر جا و هر زمان به احترام این معلم وارسته کلاه از سر برداریم ولی افسوس و صد حیف که روزگار غدار خیلی زود ایشان را از ما گرفت و حالا مجبوریم با نام و یاد مانایشان گذران عمر کنیم.

بعنوان یک شاگرد کوچک، وظیفه خود میدانم ضایعه درگذشت استاد سیرانی را به خانواده محترمشان، بویژه دوست و همکلاسی عزیزم حسین نازنین و اساتید فرهیخته ام در دبیرستان سروش سرمد تسلیت و تعزیت عرض نمایم. چه می‌شود کرد که بعد از غم فراق استاد فکور و استاد رضایی، حالا باید غم فراق جانکاه استاد سیرانی را تحمل کنیم.

دیدار به قیامت، استاد سیرانی، معلم محبوب و محجوبم ...

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

حامد محقق، جمعه، هجدهم آذرماه ۱۴۰۱، میانه