«خلبانان قاتلحŒ به مح­ل جنایت خود برگشتند ». این مهم‌ترین خبری بود که یک هفته بعد از بمباران دبیرستان زینبیهحŒ دهان به دهان در شهر میانه و کل کشور پیچید.

کلمات فریده پزشکیحŒ رنگ ح­ماسه می‌گیرد وقتی از آن اتفاق می‌گوید: «در بیمارستان که بودمحŒ شنیدم Û²نفر از خلبانان عراقی که در بمباران شهر‌های ایران شرکت داشتندحŒ دو روز بعد از بمباران مدرسه زینبیهحŒ با سقوط هواپیمایشان در منطقه سومارحŒ به اسارت نیرو‌های ما درآمده‌اند. یک روز که از طرف بنیاد شهید به عیادت ما آمده بودندحŒ گفتند: قرار است آن خلبانان را به مناطق بمباران‌شده میانه ازجمله مدارس زینبیه و ثارالله(ع) ببرند تا آثار جنایاتشان را ببینند.

می‌خواهیم چند نفر از دانش‌آموزان این مدارس را هم برای این برنامه ببریم. »*(خلبانان عراقیحŒ‌ نفرات سمت چپ)

از بین بچه‌های مجروح­ مدرسه ما که در بیمارستان بودندحŒ «رقیه(سهیلا) کلانتری »حŒ خواهر شهیدان «مح­مدصابر و مح­مدباقر کلانتری » و «رح­یمه نیکنامی »حŒ خواهر شهید «ناصرالدین نیکنامی » انتخاب شدند. شنیدم وقتی آن Û²خلبان را به ویرانه‌های دبیرستان زینبیه برده بودندحŒ رقیه کلانتری در مقابلشان شروع به سخنرانی کرده بود و چنان کوبنده و منقلب‌کننده از مظلومیت شهدای زینبیه گفته بود که ح­تی همان خلبانان عراقی هم به گریه افتاده بودند.*(تصویر دیگری از سخنرانی دختر جانباز مدرسه زینبیه در مقابل خلبانان عراقی)

رقیه به آن Û²خلبان گفته بود: «ما چه گناهی داشتیم که خلبانان عراقی بر سرمان بمب ریختندحŸ اینجا مدرسه بودحŒ نه مرکز نظامی. اگر این فاجعه سر فرزندان خودتان می‌آمدحŒ ح­الا چه اح­ساسی داشتیدحŸ »... خلبانان عراقی که تصور می‌کردند به مح­ض ورود به مدرسهحŒ خانواده شهدا آن‌ها را زنده نخواهند گذاشتحŒ وقتی صبر و متانت خانواده شهدا را دیدندحŒ شگفت‌زده شده بودند و با گریه و التماس از آن‌ها طلب بخشش می‌کردند. »