یافتن اینکه آیا تبریز باعث بزرگ شدن مردمش شده است یا مردم بزرگش باعث بزرگ شدن شهرشان شده اند، مانند یافتن این معماست که آیا تخم بود و مرغ آمد یا مرغ بود و تخم مرغ آورد! اما امروزه مشخص شده است اول مرغ بود سپس تخم مرغ آورد، در این معما نیز، مردم بزرگ، شهر بزرگ می‌سازند. نمونه این بزرگ مردم، نتایج انتخابات مجلس دوازدهم بود.

نامزدی مانند ح. که روبوسی هایش با هر روبرو شونده ای، جهانی شده بود و پستهای اینستایی اش بجای ترکی یا فارسی، انگلیسی با لهجه تبریزی بود و در تبریز به آن بزرگی تلاش می‌کرد تمامی مجالس ترحیم را حاضر شود و آمار ختنه شوندگان تبریز را جهت شیرینی بردن داشت و به تمام روستاها سر می‌زد و ایده‌های جهانی می‌داد، دو هزار و اندی رأی آورد، درحالیکه بازدیدهای پستهای انگلیسی وی به 200 هزار بار می‌رسید و دهمین نامزدی که به مرحله دوم راه یافت بیش از 41 هزار رأی داشت.

اما چرا مردم تبریز به او رای ندادند؟

پاسخ مشخص است: چون مردم دنبال شخصیتهای قوی مانند متفکر آزاد در هیئت رئیسه مجلس و پزشکیان وزیر و نایب رئیس سابق مجلس هستند تا با پشتوانه محکم 110 هزار و 96 هزار رأیی، نمایندگانی توانمند برای مجلس بفرستند. مردم تبریز به بوسیدن صورت و دست به صورت کشیدن و طی کردن روستاها و گشتن مساجد و مجالس ترحیم رأی نمی‌دهند. برای این کار، انسانهای بسیار ساده تر و ابتدایی تر هم کفایت می‌کند اما برای رودررو قرار گرفتن با یک وزیر و رایزنی برای یک موضوع، یک قوطی شیرینی برای تبریک برای فرزند ختنه شده کفایت نمی‌کند. مردم تبریز به سوابق فرد و قدرت و توانایی اندیشه نامزد رأی می‌دهند. کارمند یک بانک در تبریز نباید مستقیماً به مجلس برود. چنین فردی نمی‌تواند سمبل مردم تبریز باشد. این مردم عقبه و سابقه بلندی در تاریخ دارند و علیرغم ردصلاحیت‌های گسترده انتخاباتی، باز هم از بین نامزدها می‌توانند فرق بین پزشکیان و آقای ح. را تشخیص و تمییز دهند.